Dlaczego energia w Polsce nigdy nie będzie tańsza.

Polski rynek paliwowo-energetyczny to kliniczny wręcz przypadek oligopolu. W trybie ustawowym przydzielono kilku molochom z decydującym udziałem Skarbu Państwa kawałek Polski do bezkarnego wydojenia w majestacie prawa. Dla stworzenia pozorów wolnego rynku dopuszczono do „interesu” kilkudziesięciu mikrusów, stanowiących w istocie plankton dla grubych ryb z tej branży. Nad tym, aby grube ryby nie zżarły wszystkiego i siebie nawzajem, czuwać ma Najwyższy Regulator w osobie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. On to ma dbać, by bezwzględne koncerny energetyczne miarkowały swój apetyt na pieniądze swoich klientów. Robi to poprzez zatwierdzanie taryf koncernom, czyli mówiąc po ludzku zatwierdzając cenę, którą będziemy płacić za energię elektryczną. Media są pełne dramatycznych doniesień o heroicznej walce Prezesa URE, który nie zgodził się na wnioskowaną przez koncerny podwyżkę o 40% i „wywalczył” dla nas 15% podwyżki. Chciałoby się rzec: dobry Pan, ludzki Pan. Mógł zabić, a tylko uderzył. Trudno się jednak dziwić Prezesowi URE, jeśli się weźmie pod uwagę fakt, iż jest on mianowany przez Ministra Gospodarki, czy jak tam się aktualnie nazywa ministerstwo, zajmujące się taką duperelą jak gospodarka. A to przecież kumpel Ministra Skarbu Państwa, czy jak się tam aktualnie nazywa ministerstwo przydzielania stołków ”krewnym i znajomym królika”. No i co taki bieduś ma zrobić? Zatwierdzi podwyżkę – niedobrze, bo traci elektorat. Nie zatwierdzi – jeszcze gorzej, bo traci Skarb Państwa, czyli opróżnia swój własny portfel. To nie jest prosta robota i trzeba mieć do niej wyjątkowe predyspozycje. Historia ostatnich 30 lat pokazała, że takich akurat ludzi wśród rządzących nigdy nie brakowało.

Stworzono doskonały mechanizm przerzucania wszystkich kosztów systemu energetycznego na odbiorcę końcowego, czyli na nas wszystkich, którzy konsumujemy energię elektryczną jako osoby prywatne, pracownicy, czy też przedsiębiorcy. Ależ to normalne, ktoś powie. Każdy przedsiębiorca tak robi. A i owszem. Każdy przedsiębiorca próbuje przerzucić na klienta koszty nietrafionych pomysłów, zaniechań, nieudolnego zarządzania. Spróbuje i jeśli działa na normalnym rynku szybko się przekona, że tak się nie da, bo będzie po prostu niekonkurencyjny cenowo. Koniec kropka. Ale z prądem już tak nie jest, bo za niewidzialną rękę rynku robi Prezes URE. Jak pryncypał – minister powie, tak Prezes URE zrobi. Jak wybory za pasem, to broni cen prądu jak niepodległości. Jak wybory wygrane, to ceny w górę, i niech się Kowalscy złożą, na to co im później damy przy fanfarach i udziale telewizji.

Czy to możliwe, że prze 30 lat nikt tego nie zauważył? …………Niemożliwe. To dlaczego tego nie zmieniono? Ano dlatego, że mechanizm ten zapewniał przez te lata wszystkim rządzącym łatwy, stały i w pełni skalowalny dopływ kiełbasy wyborczej w postaci dywidendy od spółek paliwowo-energetycznych. Racjonalizacja systemu energetycznego oznaczałaby natomiast utratę kontroli nad nim, a tym samym utratę wpływów w szerokim tego słowa znaczeniu, a co gorsza wymagałaby solidnej, systematycznej i długofalowej pracy, a to nie jest domena polityki.

A na koniec morał.

Czy wiesz, że zarabiając 3 tysiące złotych miesięcznie na rękę, odprowadzasz w roku (częściowo przez pracodawcę) 36 tysięcy złotych podatków i danin? Gdybyś dzisiaj znalazł 36 tysięcy złotych, to jak byś je spożytkował, zainwestował? Komu byś je powierzył?

To dlaczego powierzasz co roku swoje 36 tysięcy bandzie niedouczonych nieudaczników?

Długo można by pisać i pisać. Ale po co, jak genialnie i w punkt opisał to zaskakująco zapomniany poeta i pieśniarz Jacek Kaczmarski w wierszu „Portret zbiorowy w zabytkowym wnętrzu „ datowanym na 3.12.1991!

…..

Lata wspólnej walki dobrze służą.

Tym, co w tryumfie nie chcą zginąć marnie:

Każdy z nas o każdym wie zbyt dużo,

Byśmy się skłócić mogli bezkarnie.

 

Koniec pozowania! Stół nakryty!

Dość głodu zaznał bitny naród!

Kto nam tu zarzuca brak umiaru?!

Macie niepodległość! My – profity!

……